عبدالرحمن بن ملجم مرادی، از گروه خوارج و از آن سه نفری بود كه در

مكه معظمه با هم پیمان بسته و هم سوگند شدند،كه سه شخصیت مؤثر در جامعه اسلامی،

یعنی امام علی بن ابی طالب (ع)، معاویه بن ابی سفیان و عمرو بن عاص را دریك شب واحد ترور

 كرده و آن ها را به قتل رسانندهركدام به سوی شهرهای محل مأموریت خویش رهسپار شدند و

عبدالرحمن بن ملجم مرادی به سوی كوفه رفت و دربیستم شعبان سال 40 قمری وارد این شهر

 بزرگ شدوی به همراهی شبیب بن بجره اشجعی، كه از همفكران وی بود و هر دوی آن ها از

سوی "قطام بنت علقمه" تحریك شده بودند، در سحرگاه شب نوزدهم ماه مبارك رمضان سال 40

 قمری در مسجداعظم كوفه كمین كرده و منتظر ورودامیرمؤمنان علی بن ابی طالب(ع) شدند.(1)

هم چنین قطام شخصی به نام "وردان بن مجالد" را كه از افراد طایفه اش بود،به یاری آن دو نفر

 فرستادحضرت علی(ع) در شب نوزدهم ماه مبارك رمضان، مهمان دخترش ام كلثوم(س) بود و درآن شبحالت عجیبی داشت ودخترش را به شگفتی درآورد. روایت شده كه آن حضرت در آن شب بیدار بودو بسیار از اتاق بیرون می رفت و به آسمان نظر می كرد و می فرمود: به خداسوگند، دروغ

 نمیگویم و به من دروغ گفته نشده است. این است آن شبی كه به من وعده شهادت دادند. به هرروی، آن حضرت به هنگام نماز صبح وارد مسحد اعظم كوفه شد و خفته گان را برای ادای نمازبیدار كرد از جمله، خودعبدالرحمن بن ملجم مرادی را كه به رو خوابیده بود، بیدار و خواندن نماز

 را به وی گوش زد كردهنگامی كه آن حضرت وارد محراب مسجد شد و مشغول خواندن نماز گردید و

 سر ازسجده اول برداشت، نخست شبیث بن بجره با شمشیر برّان بر وی هجوم آورد، ولیكن

 شمشیرش شكافت حضرت علی(ع) درمحراب مسجد، افتاد و در همان هنگام فرمود: بسم الله و

 بالله و علی ملّه رسول الله، فزت و ربّ الكعبه؛ سوگند به خدای كعبه، رستگار شدم نمازگزاران

 مسجد كوفه، برخی در پی شبیب و ابن ملجم رفته تا آن ها را بیابند و برخی در اطراف حضرت علی

ع) گرد آمده وبه سر و صورت خود میزدند و برای آن حضرت گریه می نمودند. حضرت علی(ع)، در

 حالی كه خون از سر و صورتشریفش جاری بود، فرمود: هذا ما وعدنا الله و رسوله؛(7) این همان

 وعده ای است كه خداوندمتعال و رسول گرامی اشت به من داده اند. حضرت علی(ع) كه توان

 ادامه نماز جماعت را نداشت،به فرزندش امام حسن مجتبی(ع) فرمود كه نماز جماعت را ادامه دهد

 و خود آن حضرت، نمازش رانشسته تمام كردبدین گونه پیشوایی شایسته، امامی عادل، خلیفه

ای حق جو، حاكمی دلسوز ویتیم نواز، كامل ترین انسان به دست شقی ترین و تیره بخت ترین

انسان روی زمین، یعنی ابنملجم مرادی ملعون، از پای درآمد و به سوی ابدیت و لقاء الله و هم

نشینی با پیامبران الهی ورسول خدا(ص) رهسپار گردید و امت را ازوجود شریف خویش محروم

نمود